Deze pagina vertelt u een stukje geschiedenis van Volendam en haar klederdracht. De klederdracht die over de gehele wereld symbool is geworden voor al wat Hollands is. We kennen allemaal het plaatje dat een Amerikaan vóór zich ziet wanneer hij aan Holland denkt: tulpen, gele klompen en een dame in klederdracht. De klederdracht die wij aan U verkopen.

Volendam - de bakermat van ons product - heeft ondanks een nog altijd stijgend inwonersaantal onmiskenbaar de kenmerken van een kleine gemeenschap, waarvan er één de belangrijkste lijkt te zijn: iedereen in het dorp kent elkaar te als was men één grote familie. De prachtige klederdracht van weleer is tegenwoordig niet meer zo glorieus als zij vroeger was: zij wordt nog slechts gedragen bij evenementen zoals de jaarlijkse 'Volendammer Dag' en door bedienend personeel in enkele Volendamse restaurants.

Dit neemt niet weg dat ook kleine gemeenschappen als Volendam in vroeger tijd min of meer eigen subcultuurtjes vormden en ook een eigen geschiedenis kennen. Markante personages en dorpsfiguren maakten deel uit van deze gemeenschapjes. Zij waren ieder op individuele wijze kenmerkend waren voor de samenleving. Het is immers zo oud als de mensheid: de bakker, de slager, de dokter, allen hadden zij hun eigen functie maar ook hun eigen karakter binnen de maatschappij. Zij drukken hun eigen persoonlijke stempel op de geschiedenis van hun leefomgeving en vormden daarmee binnen hun gemeenschap ieder een stukje historie op zich. Je zou bijna zeggen, een subcultuur binnen een subcultuur. Doch één ding hadden de mensen in die dagen gemeen: zij liepen in een uniforme klederdracht.

Op deze pagina vindt u wat fotomateriaal dat wij hebben verzameld om u een beeld te geven van hoe Volendam er uitzag in voorbije dagen. Een verloren gegane tijd waarin de inmiddels wereldwijde faam genietende en wonderschone klederdracht één van de vele Nederlandse kleine samenlevinkjes karakter en eenheid gaf.

De Volendamse klederdracht: een onmiskenbaar fenomeen dat 'vandaag de dag' ondanks de tand des tijds nog altijd menig Volendammer hart sneller doet kloppen van trots. Trots op een eigen verhaal. Een verhaal dat Amerikaans maar ook Spaans zou kunnen zijn: over een klein subcultuurtje vol van geschiedenis en keiharde werkelijkheid in schril contrast met expansiedrift en levenslust. "Je kunt nog zo'n goeie kip zijn, maar jouw eieren moeten ook naar de markt", hetgeen in een notedop de nuchtere levenshouding van dit flagrante volkje schetst.